Lake Peigneur, de grootste menselijk draaikolk ooit

In 1980 was Lake Peigneur een onopvallend meer gelegen bij de Golf van Mexico in New Iberia, Louisiana. Het zoetwatermeer was ongeveer 1300 are groot en was gemiddeld maar drie meter diep. Tevens was aan de waterrand een mooie botanische tuin, Jefferson Island genoemd. Diep onder het wateropperlak bevond zich een zoutlaag met daarin een zoutmijn. Vandaag is lake peigneur nog altijd even onopvallend. Alleen is het nu een 400m diep zoutwatermeer. We gaan even terug in de tijd en vertellen het verhaal van de grootste door de mens gemaakt draaikolk ooit.

In de vroege ochtend van 21 november 1980 besloten een aantal arbeiders hun olieboorplatform te verlaten omdat ze dachten dat het ging instorten. Ze hadden boringen verricht op zoek naar olie onder Lake Peigneur.

Wanneer hun boor kwam vast te zitten op ongeveer 400m diepte kregen ze deze niet onmiddelijk los. In hun pogingen om de boor alsnog te bevrijden hoorden ze enkele luide knallen en begon het boorplatform te kantelen.

Lake Peigneur
Lake Peigneur

Ze kwamen tot de conclusie dat er iets serieus verkeerd was gelopen en besloten snel het platform te verlaten om met een bootje naar de oever van het meer te varen. Daar aangekomen keken ze in alle verbazing hoe hun enorme boorplatform van 5 miljoen dollar verdween in het meer dat maar 3m diep hoorde te zijn. Snel daarna begon het water op die locatie rond te draaien. Het was nauwelijks zichtbaar in het begin, maar de waterstroom bleef maar versnellen tot er uiteindelijk een draaikolk werd gevormd met een diameter van 300m met het centrum pal boven de plaats waar het boorplatform net was verdwenen.

Terwijl aan het oppervlak de draaikolk werd gevormd hoorde een arbeider van de zoutmijn onder het meer een vreemd geluid dat zijn richting uitkwam. Al snel had hij de oorzaak van het kabaal gevonden: het waren lege brandstofvaten die door een kniehoge waterstroom werden meegedragen. Hij sloeg zo snel mogelijk alarm. Vele van de 50 arbeiders die in de mijn werkten op 450m diepte zagen het alarm en repten zich naar het 400m niveau waar ze een lift naar de oppervlakte konden nemen. Het leek wel een eeuwigheid te duren, maar uiteindelijk geraakten alle mijnwerkers veilig boven met de trage 8-persoonslift terwijl de mijn helemaal werd opgevuld met water.

Blijkbaar was de zoutkoepel waarin de mijn zich bevond gepenetreerd door de boringen van op het meer. Texaco, de opdrachtgever van de boringen, was ingelicht over de locatie van de zoutmijn, maar blijkbaar hadden de ingenieurs die de boringen gepland hadden enkele misrekeningen gemaakt. Zo kwam de boorkop uiteindelijk net in één van de bovenste schachten van de mijn terecht. Terwijl het water door het 14-inch boorgat stroomde loste het snel de zoutlagen op waardoor het gat elke seconde groter en groter werd.

Aan de oppervlakte was de draaikolk ondertussen een geweldige ravage aan het aanrichten door de enorme zuigkracht van het water. Een naburig boorplatform werd meegesleurd, alsook een laadkaai voor de boten, 70 are land van Jefferson Island, vrachtwagens, bomen, gebouwen en een hele parking. De zuigkracht was zelfs zo groot dat de stroming van het kanaal vanuit Lake Peigneur naar de Glof van Mexico werd omgekeerd. Elf rivierboten konden niet op tegen de sterke stroming en werden het meer ingetrokken waar ze verdwenen in de dieptes van de zoutmijn.

Lake Peigneur
De ruines van een gebouw op Jefferson Island (Foto door Philip Gloud)

Na slechts drie uur was het meer dat een miljoen m³ water bevatte helemaal leeggelopen. Het water dat de ontstane put inliep vanuit de zee via het kanaal vormde een 50m hoge waterval, tijdelijk de hoogste van de staat Louisiana. Terwijl het kanaal de krater tijdens de volgende dagen opvulde verschenen 9 van de verdwenen rivierboten terug aan de oppervlakte.

Lake Peigneur
Waterval die vanuit het kanaal het meer terug opvult

Ondanks de vele vernietigingen van de draaikolk is niemand gedood of zelfs maar gewond geraakt door het incident. In twee dagen tijd werd het drie meter diepe zoetwatermeer vervangen door een 400m diep zoutwatermeer. Het biologische evenwicht van het onderwaterleven veranderde drastisch, vele soorten zoutwaterplanten en vissen kwamen zich hier vestigen. De eigenaars van de zoutmijn kregen van Texaco een schadevergoeding van 45 miljoen dollar en trokken zich definitief terug uit de mijnindustrie.

tags: 
bestemming, noord amerika, USA