Gruwelijke middeleeuwe martel- en executiemethoden

Wanneer het aankomt op pijnigen en martelen, is het menselijke brein verassend inventief. Doorheen de eeuwen heen werden verschillende executiemethoden uitgevonden met maar één doel: het slachtoffer zoveel mogelijk laten lijden voordat deze stierf. In dit artikel bekijken we hoe verschillende culturen en regio’s met de doodstraf omgingen (niet voor gevoelige zielen). Deze en vele andere marteltuigen en technieken zijn te zien in het middeleeuws martelmuseum in Amsterdam.

martelkamer
Martelkamer van het Castello di Amorosa, Italië

Oost Europa: spietsing

Bij het spietsen werd een scherpe staaf doorheen het lichaam gedreven. Het slachtoffer werd eerst op de buik gelegd en werd ter hoogte van de aars verder opengesneden. In deze snede werd een pasta aangebracht die het bloeden tegenging. Daarna werd via deze toegang een staak tot halfweg in het lichaam gehamerd. De staak met het lichaam erop werd dan verticaal in de grond geplaatst. Hoe meer het slachtoffer bewoog van de pijn, hoe dieper de staaf zich verder boordde. De overlevingstijd varieerde van enkele minuten (als de staaf vitale organen raakte) tot verschillende dagen (bij het volgen van de ruggengraat).
Een echte fan van deze marteltechniek was Vlad Dracula van Wallachië, ook bekend als Vlad de Spietser. De naam van de vampire in Bram Stoker's boek Dracula is gebaseerd op zijn persoonlijkheid. Vlad liet zo 2000 krijgsgevangen spietsen en ze langs de toegangsweg tot zijn kasteel plaatsen.

spietsen
Spietsen

China: Ling Chi

Ling Chi, of dood door duizend sneden is ontstaan in het middeleeuwse China. Het proces startte wanneer de beul met een zeer scherp mes de ogen uitstak van het slachtoffer. Hierdoor kon deze niets meer zien van de rest van zijn lijdensweg, wat extra psychologische horror met zich meebracht. Verschillende opeenvolgende snedes verwijderden vervolgens de oren, neus, tong, vingers, tenen en geslachtsdelen. Hierna werden steeds grotere stukken vlees verwijderd van de dijen en de schouders. Het totale proces kon tot 3 dagen in beslag nemen en gevallen zijn bekend waar tot 3600 snijwondes werden gemaakt vooraleer het slachtoffer stierf. De uitgesneden lichamen warden dan met een parade doorheen de stad gevoerd. Deze methode was in gebruik tot het begin van de 20ste eeuw. (zie foto)

Ling chi
Dood door duizend sneden, 1905, Peking

India: executie met olifanten

Olifanten zijn over heel India gebruikt als executiemiddel. IJzeren zwaarden werden bevestigd aan hun slagtanden waarmee zo hun slachtoffers doorboorden. Daarna kon men bevelen om met de slurf de ledematen één voor één af te rukken en weg te smijten.
In andere gevallen gebruikte de olifant enkel zijn poten om armen en benen van het slachtoffer te verbrijzelen vooraleer de genadeslag werd gegeven op het hoofd of de borstkas.

executie olifant
Executie met een olifant

Persia: Scafisme

Bij deze methode werd de veroordeelde naakt opgesloten tussen twee roeiboten die op elkaar warden genageld, met het hoofd en de ledematen die uitstaken door openingen buiten de boten. Hij werd dan geforceerd om grote hoeveelheden melk met honing te drinken, tot op het punt waarbij hij ernstige diarree ontwikkelde. Nog meer honing werd dan op het hoofd en de ledematen gesmeerd om insecten aan te trekken. De boot werd dan op een vijver geduwd. Door de opstapeling van uitwerpselen drongen de insecten in de boten binnen waar ze zich voedden en voortplantten in het vlees van het slachtoffer zodat deze langzaam werd opgegeten. Om het lijden nog langer te laten duren kon men de veroordeelde dagelijks bijvoeren met melk en honing, martelingen tot 17 dagen waren zo mogelijk. Deze techniek kwam later ook naar Europa, waar de slachtoffers werden opgesloten in een houten vat.

scafisme
Een scafismevat

Centraal Europa: Radbraken

Bij het breken op het rad werd gebruik gemaakt van een groot houten wagenwiel. De veroordeelde werd hieraan vastgebonden en werd dan geslagen met een zware ijzeren hamer. De openingen tussen de spaken lieten toe dat de ledematen ver doorbogen, waardoor deze braken. Het proces werd zo meerdere malen herhaald, totdat elk bot in armen en benen volledig was verbrijzeld. Soms kreeg de gevangene genade en sloeg de beul direct op de borstkas of de buik, wat de dood aanzienlijk versnelde. Indien dit niet het geval was bleef het slachtoffer nog dagen in leven vooraleer dehydratatie of schok er een einde aan maakten. Na het breken werden soms de ledematen doorheen de spaken van het wiel geweven en op een hoge paal geplaatst. Zo konden vogels het soms nog levende slachtoffer opeten.

radbraken
Publieke executie met radbraken

tags: 
bestemming, europa, nederland